Ostatnio zastanawiałem się, jaki postep moza osiagnac grajac tylko w szachy(nie trenujac).Myślę, że to zależy od wielu czynników, takich jak: liczba gier (dziennie, tygodniowo, miesięcznie,rocznie), czas na grę(3minuty,15munut godzina), Sila gry przeciwnika,itd. Większość autorów twierdzi, że trzeba zrobić (co najmniej) dwie rzeczy do poprawienia swojej gry w szachy:
a) grac (poważne turnieje i silni przeciwnicy)
b) studiowac teorie(książki, ćwiczenia, taktyki, strategii, końcówek)
Jednym z powodów dlaczego większość ludzi nie może złamać magicznej bariery( 1800 ELO, II kat.) jest to, że nie czerpia przyjemnosci gry w szachy i tak na prawde mysla ze same ogranie im wystarczy.

Na początku gracz powinien grać 90% czasu i poswiecac 10% czasu na taktyke. Gracz ktory doszedl juz do tej magicznej bariery (1800) powinien przeznaczyć co najmniej 40-60% na czasu na nauke i tylko 30-40% na granie.

Wniosek jest prosty: Jeśli ktos chce grać w szachy a nie będzie poswiecal odpowiedniej ilosci czasu na teorie: zatrzyma sie na pewnym poziomie i nie będzie w stanie grać tak dobrze jakby chcial.

Podobno, aby dobrze grać w szachy trzeba poprawiać błędy. To logiczne... Aby poprawiać błędy trzeba znać teorię i wyrobić odpowiedni sposób myślenia, a do tego potrzebna jest gra i ćwiczenia praktyczne.

Generalnie wszystko OK. Można, co najwyżej, dyskutować o proporcjach teoria-praktyka na poszczególnych poziomach.

Czy uważasz Trivet, że należy grać z dużo lepszymi, aby się czegoś nauczyć?

Ja się zatrzymałem na rankingu około 2300 i nie mogę od paru lat ruszyć, mimo tego, że staram się być z teorią na bieżąco i grać w wielu turniejach. Może jest ten problem, że rzadko gram z IM i GM. Mam też problem z konkretnym wskazaniem swoich słabości. Niby wiem co robię źle, niby nad tym pracuję, ale postępu nie widzę.

(17-04-2011 02:40 PM)Żaba napisał(a): Nie masz uprawnień, aby zobaczyć linki. Zarejestruj się lub Zaloguj aby zobaczyć.Czy uważasz Trivet, że należy grać z dużo lepszymi, aby się czegoś nauczyć?

Miedzy innymi czynnikami na pewno, oczywiscie grajac tylko z silniejszymi przeciwnikami (nie cwiczac) tak jak napisalem w moim pierwszym poscie bedziemy po prostu ograni, dojdziemy do pewnego poziomu i sie zatrzymamy.

Ten "pewien" poziom przejdą jedynie ci, co zaczną do szachów podchodzić profesjonalnie, a nie w kategoriach czystej rozrywki. Ja w ogóle zastanawiam się, czy za klika lat będziemy mieli fale nowych, silnych szachistów. Obecnie na osiedlach, w parkach itp. nie widać dzieci, bo większość siedzi przed komputerem. Jak siedzą i grają w gierki, to szachy ich raczej nie zainteresują, a jeżeli nawet, to mentalnie nie będą miały ochoty zająć się tym tematem dłużej. Stracone pokolenie nam rośnie.

Dorzucę pare zdań od siebie. Osoby początkujące grają ruchy na chybił trafił, bez planowania. Jeśli już kilka(set/tysięcy) partii rozegrają zwłaszcza z coraz lepszymi przeciwnikami to ich poziom może skoczyć w góre. Ja np. nigdy na kurze nie mogłem się wybić powyżej 1100, ale grałem, chodziłem na kółko szachowe, gdzie grałem z innymi, chodziłem na turnieje, nabierałem doświadczenia i udało się przekroczyć 1100 na kurze. Nie wiem co by dalej było, ale poszukałem w internecie informacji jak zacząć partie szachową. No i to był początek teorii, którą przyswajałem, później zadania na chesstempo. Kiedyś myślałem: Po co takie zadanie rozwiązywać, przecież taka sama pozycja się nie trafi. Większość niedoświadczonych szachistów tak myśli, ale ja widzę, że dzięki m. in. chesstempo podniosłem poziom gry (przynajmniej jeśli chodzi o elementy taktyczne). Nie wiem co by było gdybym dalej tylko grał (P'15), pewnie 1200 bym nie przeskoczył na kurze. Obecnie analizuje partie, przerabiam książki, rozwiązuje zadania etc.

Ktoś sobie wmówi: "Chcę być mistrzem świata". Kiedy zostanie sprowadzony na ziemie (tak jak ja 5 lat temu, kiedy to na 1,5roku zrezygnowałem) nie wybije się wyżej. Ja natomiast od 3,5 roku oczywiście żyje marzeniami, bo kto by nie chciał zostać MŚ, ale nawet jeśli to mi się nie udaje, nawet jeśli przegrywam seriami partie, gdy podstawiam hetmana myśląc 4min. nad ruchem cieszę się z gry, poprawiam błędy, trenuje, analizuje.

Co więcej. Sama gra wiadomo nie wiele daje. To jest coś takiego jak przychodzi ktoś na konkurs z matematyki i nie wie jak zadanie rozwiązać, bo np. jest funkcja kwadratowa, a ta osoba o czymś takim nie słyszała. Wtedy jedyna możliwość rozwiązania to myśleć, może uda się wymyśleć, to co inni odkrywali przez tysiące lat. Z szachami jest podobnie. Np. w końcówkach. Może rzeczywiście wystarczy policzyć, może uda się podczas partii wymyśleć jak matować królem i wieżą samego króla, ale podczas samej gry ciężej wyskoczyć na wyższy poziom.

Moim zdaniem tylko grając można osiągnąć max. 1800 (chodzi mi o poziom, bo nie sztuka pokonać pare km grających z siłą 1200).

A ja myślę, że to kwestia oczekiwań. Wiadomo, że najlepiej trenować i grać, ale także analizować rozegrane partie! Jedno wiąże się w ten sposób z drugim.

Z mojego doświadczenia oraz tego, co jestem w stanie wyczytać w publikacjach znanych trenerów, na początku szachowej drogi najważniejsza jest praktyka, a czym dalej, tym więcej czasu trzeba poświęcić na teorię.

Z tego powodu, większość tak zwanych "programów do nauki" można wyrzucić do kosza, jeżeli ktoś bezkrytycznie ufa, że przerobienie kilkudziesięciu "lekcji" da oczekiwane rezultaty. Często jest tam upchana cała masa materiału, której dzieci nie przyswoją oraz nie będą potrafiły zastosować. Po co komuś wiedza, np. o strategii ataku na króla, gdy w co dziesiątym posunięciu podstawia figurę?! Najpierw minimalizm teoretyczny połączony z praktyką oraz zadaniami praktycznymi, dopiero potem, więcej teorii.

Szachy trzeba przede wszystkim zrozumieć, a nie "spamiętać".

A ja nie wiedziałem, dlaczego jak komuś dam program Goleniszczewa do przerobienia, to pomimo tego, że jest to program na III kategorię, to ta osoba nawet nie jest w stanie zdobyć V kategorii...