Zastanawiałem się ostatnio nad fenomenem dobrych szachistów i doszedłem do wniosku, że bardzo dużo perspektywicznych graczy roztrwania swój talent marnując czas na granie w gierki komputerowe. Nie mogę już słuchać, jak idę do klubu i całe grupki dyskutują o WOW lub innych podobnych śmieciach. Czy naprawdę nie szkoda im życia na takie gówna? Wiadomo - można się zrelaksować przy gierce. Nie rozumiem jednak, jak można marnować życie, cały wolny czas spędzając przy komputerze?! Rośnie pokolenie analfabetów, inwalidów, wykolejeńców i debili społecznych...

Dziś w klubie miałem dobry przykład, gdy obserwowałem jak 6 moich młodszych kolegów próbowało wnieść kanapę do sali. Nie ruszyli głową, aby otworzyć skrzydło drzwi (brak bystrości lub brak wiedzy, że trzeba wajchę w dół pociągnąć?), nie mieli też za bardzo siły, aby w sześć osób przepchnąć kanapę. Ci ludzie mieli po 14-15 lat!

Znam to... Z tym, że musisz pozwolić ludziom wybrać. Jedni chcą być kimś, inni chcą jedynie chwilowo zaistnieć w gierce. Jak ktoś nie umie znaleźć czasu na szachy, to nawet najlepszy nauczyciel nie sprawi, że staną się kim więcej niż tylko słabymi szachistami. Bez samodzielnej pracy trudno o cokolwiek, a szczególność trudno o sukces w szachach. Prawie nic nie dadzą treningi dwa, czy trzy razy w tygodniu, gdy zawodnicy przychodzą jedynie popierniczyć o gierkach, a w domu nie potrafią wyłączyć komputera i zająć się czymś pożytecznym.

Sprawność fizyczna to odrębny temat. Rośnie nam pokolenie słabych fizycznie i schorowanych ludzi. Moda idzie z USA i UK.

Jakby wszyscy mieli być wybitni, to świat byłby nudny. Pozwólmy przeciętniakom robić przeciętne rzeczy.

Jak ktoś chce być dobry w czymś tam, to będzie robił wystarczająco dużo, aby stać się lepszym. Pozostali nie będą dobrze w niczym. Takie czasy.

Ja jestem starym pokoleniem. Pomimo tego, że w mojej młodości nikt nie słyszał o komputerach, a na półkach sklepowych stał jedynie ocet, umieliśmy sobie zorganizować rozrywkę. Generalnie większość czasu spędzałem na podwórku, gdzie razem z kolegami urządzaliśmy różne zabawy. Często też graliśmy w piłkę nożną lub rzucaliśmy do własnoręcznie skonstruowanego kosza . Nikt się nie nudził, nikt nie narzekał.

Obecnie za oknem cisza... brak dzieci...

Czytałem kiedyś o badaniach, w których udowodniono, że brytyjskie dzieci nie są w stanie napisać logicznego zdania powyżej 160 znaków (sms) i szybciej piszą na klawiaturze niż odręcznie.

(21-06-2011 12:02 PM)Efcio39 napisał(a): Nie masz uprawnień, aby zobaczyć linki. Zarejestruj się lub Zaloguj aby zobaczyć.Obecnie za oknem cisza... brak dzieci...

Niestety nie siedzą przy szachownicach. Wina rodziców, że nie potrafią dzieciom zorganizować czasu i całe wychowanie zrzucają na barki... komputera. To bardzo wygodne. Każde następne pokolenie będzie coraz gorsze.

Lepiej pomyśleć jak można wykorzystać komputer do nauki gry w szachy... Zmian obyczajowych nie powstrzymamy.

Ja niestety gram za dużo. Szkoda mi czasu, aż żal dupsko ściska, ale jakoś nie mogę sobie z tym poradzić. Nałóg i już! Nie ma się co oszukiwać.

A ja gram bardzo malo w porownaniu z ostatnimi latami,a gram od 2005 rekracyjnie na kurniku.
znudzilo mi sie,zawsze mam ranking 1500-1700,ale rzadko wychodzi wyzej,jakby zatrzymal sie moj rozwoj szachowy.lecz ndal gram w gry planszowe lubie pograc sobie w pana,brydza,poker,scrabble.
kiedys tam gralem w demoniczne gry typu fallouta,bg,iwd,ale wow i inne mmorpg to juz nie moje pokolenie ;P w gry na kompa wiec wogole nie gram,juz nie sa takie jak kiedys w mojej opinii.

Ja kupe czasu/lat gralem na Nie masz uprawnień, aby zobaczyć linki. Zarejestruj się lub Zaloguj aby zobaczyć. rewelacyjny odmulacz, kolejny zabijacz czasu, to diablo 2. Wszystko jest dla ludzi, jednak z umiarem, o ktory coraz ciezej.

Jako dziecko nowego pokolenia grałem w przerożne takie rozgrywki MMORPG (gladiatus, bitefight, battleknight, metin2, cabal), ale wszystkie zniechęciły mnie tym, że gracz o wiele potężniejszy ode mnie bez skrupułów codziennie zabiera mój dorobek lub też aby stać się naprawdę silny, trzeba przepuszczać prawdziwe pieniądze w internetową gierkę. Kiedy postanowiłem poświecić czas tylko na jedną grę, w której można samemu osiągnąć sukces, administrator mnie banuje bez powodu, gdyż jego przyjaciel jest moim wrogiem na którym się mściłem. Od tej pory przestałem marnować czas w takie zabawy i poświeciłem je szachom. Skutków takich gier nie odczułem na sobie, gdyż jestem dobrym uczniem o wzorowym zachowaniu. Jedynie co przydałoby mi się trochę więcej ruchu. Myślę sobie, że legendarni szachiści tacy jak Robert Fischer, Garry Kasparrov czy też Viswanathan Anand przeznaczyli strasznie dużo czasu swojego czasu, może też poświęcili swoje dzieciństwo. W zamian są znani na całym świecie, zarabiają niesamowite pieniądze za sam udział w turnieju czy powiedzenie dobrego słowa o jakieś książce. Moim zdaniem w swoim życiu trzeba wszystkiego spróbować. Mieć przyjaciół, pasję, tematy do rozmów, nie być upośledzonym od jednego zajęcia oraz być inteligentym. Osoby grające w takie gry będą mogły się pochwalić swoją postacią, w którą włożyli sporo wysiłku lecz prócz tego okaże się, że nic innego nie osiągneli. Nie będą umieli zbudować sensownej wypowiedzi, obliczyć prostych równań ani też znaleźć dobrze płatnej i niezbyt męczącej pracy. Jestem pewien, że jako dorośli będą żałować swojej decyzji. Sam widzę kolegów klasy, którzy w 2 gim. nie umią w pamięci odjąć 450 - 219, podnieść 5 do 3 potęgi, czy wyciągnąć pierwiastek z mianownika. A o tym czego się biężąco uczymy, dla nich to czarna magia.