Raz byłem na turnieju w Opocznie i grałem na nim z Dariuszem Weiderem (w bardzo młodym wieku grał z Kasparowem, a jego partię można zobaczyć w internecie). Przeciwnik był tak opity, że palcem wskazującym nie mógł trafić w przełącznik zegara. Udało mu się za 6 razem, reszta ciosów uderzyła w zegar.
Drugi razem, chyba 2 miesiące temu byłem również na turnieju w Opocznie i grałem z przeciwnikiem
(mężczyzną), który miał długie, rozczochrane włosy i po każdym Moim posunięciu odkręcał butelkę z Coca-Colą i było tylko słychać GULP, GULP, GULP, a na koniec ACHH... . I tak co ruch. Pod koniec turnieju zauważyłem pustą butelkę po Coca-Coli, którą zostawił przewróconą na podłodze.

Może to nie turniej, ale też śmieszne.

Mianowicie prowadzę zajęcia w szkole z ośmiolatkami. Troszeczkę głośno się zachowują więc ich uspokajam:
- Kto chce coś powiedzieć to ręka w gorę.
Zapadła cisza. Wróciłem do tłumaczenia na tablicy demonstracyjnej podstawowych zasad gry w debiucie. Po chwili jedna dziewczynka podnosi rękę, myślę, ze chce o coś spytać odnośnie pozycji, więc udzielam jej głosu.
- Proszę, o co chodzi?!
- Czy mogę pokazać panu moją szczoteczkę do zębów?

Po co chciała Ci pokazać swoją szczoteczkę do zębów? Może chciała umyć się pochwalić tylko nie miała czym

Nie mam pojęcia. Pewnie przyniosła do szkoły i chciała się pochwalić.

Tak, trzeba przyznać, że czasami spotyka się zupełnie odjazdowo zachowujących się szachistów albo sędziów. I to być może jest najfajniejsze na turniejach bo są takie nietypowe a zarazem dowcipne zachowania. Ja dopuszczam wszystko o ile nie jest to wyreżyserowane aby wytrącić przeciwnika z równowagi i zarazem zasiać u niego niepokój.

Sorry za OT, ale śmierdzi spamem na kilometr.

Jestem pewnego razu na mistrzostwach Wojewódzkich Szkól Podstawowych z synem (7 lat jeszcze przedszkole) grupa klasy I-III. Na desce w pozycji wyjściowej brak skoczka, więc zgłaszam problem sędziemu głównemu on na to " Nie ma to trudno a co ja poradzę" . Sędzia pomocniczy przypisany do tej grupy wiekowej rozwiązuje dopiero problem znajdując brakującą figurę w rezerwowym komplecie szachów. Nie chce podawać nazwiska tego człowieka bo dzieciak chce dalej grać w szachy, ale mało mnie wtedy szlak nie trafił

1) Sytuacja jakieś 10-11 lat temu. Grupa A: zawodnik X gra partię w której nie ma lekko. Po chwili przejeżdza karetka pogotowia na sygnale. Zawodnik X zgłasza sędziemu reklamację! Zgadnijcie jakiego typu .
1a) Ten sam zawodnik w tego samego typie turnieju (w innym roku) znów zgłasza reklamację: "Panie sędzio! Nie mogę grać bo mi ten wiatrak lata nad głową!" (wiatrak - to ten co sprawia, że nie jest tak duszno ).

2) Sytuacja 13 lat temu na turnieju (grupa amatorów). Gram z moim przeciwnikiem. W turnieju bierze udział blisko 250 uczestników (łącznie z sędziami i rodzicami oraz szkoleniowcami to prawie 300). Gramy partie rundy 6 lub 7 (ze wszystkich 9). Zostajemy na sali tylko wyłącznie my. Godzina 19:20, a więc zaczyna się zmierzchać i proszę sędziego (i przy okazji organizatora), aby zapalił światło, bo nie widzę figurek. Na to on odpowiada: "Panie Tomku, chętnie bym zaświecił światło, ale obaj na zegarze macie w sumie 7minut, a światło zapala się około 10-15". Dodam, że to była moja najdłuższa partia w życiu (w grze turniejowej), która trwała 5 godzin bez 3 minut .

Na pierwszym turnieju zdziwiło mnie to, że faworytką była kobieta, a niektórzy mężczyźni aż czerwoni byli ze złości jak z nią przegrywali. Dziwny szowinizm.